บทที่ 79 .

“อรุณรดา” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกไล่หลัง เธอชะงักรอฟัง..

“หลับฝันดีนะ”

ทั้งสองต่างยิ้มขวยเขิน คนหนึ่งวิ่งหายเข้าไปในห้องพัก อีกคน..

“ฟู่ว”

มาเฟียหนุ่มถอดเสื้อที่เปื้อนเลือดออกพร้อมพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก คืนนี้เธอรอด

สิ่งที่เขาบอกกับเธอให้ระวังตัวนั้นมันอันตรายมากกว่าที่คาดไว้สองเท่า มาการิต้าไม่รามือ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ